Abby Junge legt momenten vast die herkenning oproepen—beelden waarin de kijker met een knipoog zijn eigen demonen herkent. Haar werk laat niet per se zien hoe de werkelijkheid is, maar hoe we die voelen. Zonder vast plan laat ze haar instinct bepalen wat op papier komt. Linoleum is haar belangrijkste medium, maar ze experimenteert met alles wat bij haar proces past. Met een balans tussen scherpzinnigheid en humor geeft haar kunst vorm aan wat vaak onuitgesproken blijft.